За психологијата на негирачот на заговор – Зона: мојот удобен свет

Зошто инаку совршено интелигентни, внимателни и рационални луѓе не сакаат да се сочат со реалноста дека социопати се заговараат за да изманипулираат и измамат?

И, зошто тие ја бранат оваа неоснована позиција со толку жилавост?

Човечката историја е полна со махинации на лажговци, крадци, тирани и нарцисисти. Дури и денес има многу докази за корупција и извонредна измама.

Знаеме без сомнение дека многу политичари лажат и ги кријат своите врски и дека многу компании рутински покажуваат тотално презирање кон моралните норми – знаеме дека корупцијата нè опкружува.

Знаеме дека лошото однесување во обем што го одзема здивот е редослед на денот, и дека  правдата никогаш не се спроведува.

Ние знаеме дека владите постојано игнорираат или ги газат правата на луѓето, дека тие активно го злоупотребуваат и малтретираат сопствениот народ. Ништо од ова не е навистина контроверзно.

Па, што точно е тоа што негирачите на заговор поточно негирачите на ралноста не го признаваат тоа?

Зошто се бранат од сите докази, презирно, од распаднатата илузија дека „големите и добрите“ се таму некаде горе и имаат сè под контрола, дека имаат се најдобро во себе, имаат скрупули и се мудри и искрени?

Зошто тие ја бранат илузијата дека печатот им служи на народот и на вистината, а не на арамиите? Таа неправда е резултат на грешки, но никогаш од заговори?

 

 

Која разумна личност доброволно би живеела во таков свет на фантазија?

Единствената точка на спорот, тука е прашањето за обемот. Некој кој е вистински љубопитен за плановите на овластени социопати нема да го ограничи обемот на нивната љубопитност на една корпорација или нација, на пример.

Таквата личност разумно претпоставува дека обрасците што се појавуваат на едно место најверојатно ќе се најдат низ целиот синџир на моќта.

Но, негирачот на заговор инсистира на тоа дека ова е апсурдно.

 

 

Зошто мисли така?

Болно е и евидентно дека пирамидалните социјални и правни структури што ги создаде човештвото претставуваат таков вид на хиерархии на доминација што ги претпочитаа социопатите.

Човечкото суштество кое работи со нормален и здрав начин на размислување има мала склоност да се вклучи во борбите неопходни за искачување на претприемничкото или политичкото скалило.

 

 

Па, што замислуваат негирачите на заговор што прават 70 милиони или повеќе социопати во светот цел ден?

Социопатите се родени во „игра“ каде целото богатство и моќ се наоѓаат на врвот на пирамидата, додека најефикасните атрибути за „победа“ се немилосрдноста и аморалот.

Дали негирачите на заговор никогаш не играле Монополи?

Социопатите не го избираат свесно својот поглед на светот и едноставно не можат да разберат зошто нормалните луѓе се ставаат во неверојатна неповолност ограничувајќи се со совесност и емпатија.

За да победи во оваа игра, социопатот треба само да лаже јавно додека заговара приватно. Што може да биде поедноставно?

Да продолжиме да замислуваме дека светот во кој живееме во голема мера не е воден од оваа динамика, се граничи со безмилосна наивност во 2021 година, граничи со лудило. Од каде таков диструктивен курс?

Детето им дава вродена доверба на луѓето со кои е – доверба што во повеќето случаи е оправдана. Инаку доенчето не може да преживее.

Во здраво општество, овој длабок инстинкт би се развил заедно со психата. Додека самодовербата, когнитивните и логичките способности и скептицизмот се развиваат кај поединецот, овој вроден импулс на доверба ќе продолжи да се сфаќа како централна потреба на психата.

Во такво идеално општество би постоеле системи за колективно верување насочени кон свесно развивање на овој детски импулс со цел свесно да се постави оваа доверба некаде – во вредностите и верувањата со трајно значење и вредност за општеството.

Почитта кон традицијата, природните сили, предците, разумот, вистината, убавината, слободата, вродената вредност на животот или креативниот дух на сите нешта може да се сметаат за валидни точки во кои веруваме.

Без оглед на индивидуалниот пат по кој се оди да се развие сопствената самодоверба, од голема важност е усогласувањето на сопствената свест и перцепција со овој вроден импулс.

Веруваме дека ова е длабока одговорност – да се развие и негува зрела доверба – одговорност за која многу луѓе разбирливо не се свесни.

Што се случува кога во нас постои детска потреба што никогаш не се развила над нејзината оригинална функција за преживување, имено да им веруваме на оние луѓе околу нас кои се најмоќни, најприсутни и најактивни?

Што ако никогаш навистина не ја истражуваме сопствената психа и никогаш длабоко не се прашуваме кому навистина му веруваме и зошто?

Кога нашата мотивација да веруваме на нешто или некому останува несомнена? Што ако филозофијата им остане на филозофите?

Додека незрелата психа повеќе не зависи од родителите за нивната благосостојба во одреден момент, моќната и мотивирачката основна идеја што ја опишавме останува недопрена, неприкосновена, неспорна и неразвиена.

И во свет каде стабилноста и безбедноста се само далечна меморија, наместо да бидат добро развиени, рефлексивни, релевантни и актуелни, овие инстинкти за преживување буквално остануваат инстинкти на бебето.

Човек верува во најголемата, најгласната, најприсутната и најнеоспорната сила, бидејќи инстинктот вели дека нечиј опстанок зависи од довербата во неа.

И во оваа голема „светска градинка“ на секаде присутна е мрежата на оние институции кои континуирано испуштаат незаслужена слика за моќ, смиреност, компетентност, грижа и стабилност.

Според наше мислење, ова е причината зошто негирачите на заговор се држат до целосно нелогичната фантазија – и можат да ја бранат агресивно доколку е потребно – дека над одредено, недефинирано ниво на социјална хиерархија, корупција, измама, злоба и нарцизам едноставно испаруваат на мистериозен начин.

Наспроти општоприфатената максима, тие се држат до фантазијата дека колку повеќе моќ има едно лице, толку поголем интегритет ќе покаже.

Овие сиромашни, заблудени души во суштина веруваат дека секаде каде што личното искуство и претходното знаење не можат да ги пополнат празнините во нивниот поглед на светот – каде што има еден вид заклучена врата – каде мама и тато стојат зад неа и се грижат за тоа како најдобро да се осигураат дека нивното малечко мило засекогаш е добро, среќно и безбедно.

Ова е јадрото, пријатната илузија во коренот на размислувањето за негирањето на заговорот. Тоа е  основата врз која тие градат висок замок на оправдување, од кој се потсмеваат и ги исмеваат сите оние кои ги гледаат работите поинаку.

Ова исто така објаснува зошто негирачот на заговорот ќе го нападне секој предлог каде грижливиот архетип (мама и тато) веќе го нема – а зад заклучената врата може да има социопати кои се однесуваат со сите нас со најголем презир или не занемаруваат целосно.

Негирачот на заговор ќе го нападне секој предлог толку жестоко како да зависи од тоа неговиот опстанок – што на одреден начин го насочува во конституирањето на неговата несвесна и несигурна психа.

Таквите луѓе целосно – и несвесно – го вложија своето чувство на благосостојба, сигурност и удобност.

Доенчето во нив никогаш не созрело, и бидејќи не се свесни за тоа – тие веројатно се навистина вистински свесни за нивната лична грижа за безбедност – тие жестоко ќе нападнат каква било закана за овој несвесен, но централен аспект на нивниот светоглед.

Досадно и често воздржување на негирачите на заговор е: „Не може да има толку голем заговор“. Едноставниот одговор на ваквите самопрогласени експерти за заговор е очигледно: „Колку голем?“

Владите вршат најодвратни и незамисливи криминални „експерименти“ врз сопствениот народ без никакви последици.

Политичарите вообичаено не лажат директно во нашите лица – без последици. Во кој момент заговорот станува толку голем што „тие“ едноставно не можат да се извлечат од тоа, и зошто?

Се сомневаме дека тука се ослабуваат когнитивните способности на негирачите на заговор и започнува нивниот инстинкт на несвесно преживување.

Точката каде интелектот станува презаситен од големината на настаните, инстинктот се повлекува во познатите утешни верувања познати и култивирани од моментот кога нечиите усни ја пронајдоа брадавицата.

Тоа е верување дека некој друг се грижи – дека онаму каде што светот не ни е познат, постои моќен и добродушен човечки авторитет во кој треба само да ја дадеме нашата безусловна доверба за да постигнеме вечна емоционална безбедност.

Оваа опасна заблуда може да биде централниот фактор што ја става физичката безбедност и иднината на човештвото во рацете на социопатите.

На сите оние кои имаат навика да ги нарекуваат критичните луѓе  теоретичари на заговор, би сакале да им ги поставиме следниве прашања:

Во што верувате? Во што верувавте и зошто? Како е тоа кога иако никој не им верува на владите, вклучително и самите вие,  им верувате на новите организации за управување на глобално ниво без прашање? Колку е тоа рационално?

Додека верувате во вакви организации, запомнете дека колку и да се извонредно добро претставени организаците, во модерната глобална ера тие се едноставно поголеми манифестации на локалните верзии на кои знаеме дека не можеме да им веруваме.

Тие не се наши родители и не покажуваат лојалност кон хуманите вредности. Нема причина да имате најмала верба во кој било од нив.

Освен ако не сте развиле свесна вера или никогаш не сте се запрашале внимателно зошто верувате на начинот на кој верувате, таквата позиција може да изгледа мизантропична, но вистината е, спротивното.

Овие организации ја заработија вашата доверба со ништо друго освен пари за односи со јавноста и сјајни лаги. Вистинската моќ, како и секогаш, ја имаат луѓето.

Постои причина зошто будистите силно советуваат да се верува на Дарма, или природниот закон на животот, наместо на луѓето, и дека слични изреки се вообичаени во другите системи на верување: моќта корумпира.

Навистина, во денешниот свет, неправилната и неоснованата доверба може да биде еден од најголемите извори на моќ што постои.

Постојат масовни криминални заговори. Доказите за ова се огромни. Обемот на заговорите што се водат во моментов е непознат, но нема причина да се замисли дека во новата глобална ера се намалува социопатската потрага по моќ или поседувањето на ресурсите потребни за да се достигне моќта.

Секако, сè додека несогласното мислење е исмејувано и цензурирано од вратарите [„вратари“ во смисла на „регулатор на информации“, „набудувачи на мислење“], „корисни идиоти“ и негирачи на заговор – од луѓе кои со своите немилосрдни напади врз тие кои лесно сакаат да фрлат критика, всушност, работат директно со социопатската агенда.

Итно е,  и одговорност на секое човечко суштество да ги изложува социопатските агенди каде и да постојат – и никогаш да не ги напаѓа оние што се обидуваат да го сторат тоа.

Денес, е време повеќе од кога било да се остават детските работи и детските импулси настрана и да застанеме како возрасни за да ја заштитиме иднината на вистинските деца кои немаат друг избор освен да ни го доверат својот живот.

Овој есеј се фокусираше на она што веруваме дека е најдлабокиот психолошки двигател на негирањето на заговорот.

Сигурно има и други погони, како што е желбата да се прифати; избегнување на познавање и справување со внатрешната и надворешната сенка; одржување на позитивна и фер слика за себе; генерализирана верзија на феноменот  на „летечкиот мајмун“ [Летечки мајмуни се оние кои дејствуваат како продолжени раце на нарцисистите помагајќи им да им наштетат на другите], во која себичната и злонамерната толпа се обидува да се заштити со собирање околу тиранинот.

Дисоцијативниот заштитен механизам на идејата дека злосторствата и ужасите кои постојано се вршат во нашите животи некако не се случуваат сега, не „овде“; е резултат на сосема едноставната старомодна мрзеливост и кукавичлук.

На пример истото се случи пред и во текот на втората светска војна, кога Адолф Хитлер ја превземаше власта, истите овие луѓе по неколку деценија одкако заврши втората светска војна,се запрашуваа себеси: Како можеше тоа да се случи?, и тоа  никогаш да не дозволиме повторно да се случи. Изгледа, (никогаш) е по 7 децении.

За жал се повторува сега истото, но запомнете, следењето однсоно послушноста на злото е исто како да го подржувате. Вие сте дел од тоа.

Глупавите прашања од видот: Како можеше тоа да се случи?. Тоа никогаш да не дозволиме повторно да се случи, нема да ја оправда вината.

Претпоставуваме дека сите овие фактори се градат до одреден степен врз основа на причината што ја наведовме овде.

Сподели ако ти се допаѓа:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

ПОСТ НА ГОДИНАТА

ПОСЛЕДНИ ОБЈАВИ

АГЕНДА 2030

СЛУЧАЈНИ ОБЈАВИ

Канал на Телеграм

Следете не на Телеграм и добивајте ги актуелните објави на нашиот канал! Кликнете овде!

Андроид апликација

Симнете ја нашата Андроид апликација, не и се потребни додатни овластувања за да работи!
При инсталацијата штиклирајте „Непознати извори“ - Unknown sources.
За симнување кликнете некаде на текстот!

122-e1607381836877(1)

Стапи во контакт со нас

2020 -2021 futv.media